Jy is eers werklik vry wanneer jy kan gee. Solank jy nie kan gee nie, is jy 'n gevangene, al besit jy alles. Ons lewe ken maar twee posisies: die toe vuis of die oop hand. Ons kom die wêreld binne met 'n vuis wat reeds toe is — so gevorm, lank voor ons eerste asemteug, in die moederskoot self — en daarheen keer ons ons hele lewe lank telkens weer terug. Selfbeskerming is ons eerste taal. Maar die skepping is met 'n ander grammatika geskryf: 'n ritme van ontvang én gee, in-as