

Die môrester in ons harte
Gebed Hoe sal ek U ooit ken? U is te naby, U is te ver, U klewe aan my kyker vas, Wykende, wyderende ster – en om u stersyn kring u ruim, en om u ruimtes – Wie? Die gees verleng tot laser, leng ... en brand deur Wie; deur wat; deur Nié ... dan snap ek die genade – suiwerder as weet, duideliker as pyn – van wyk dat ek moet nader, altyd verder nader ... O, verborge Wonder, Magneet, wat ek sal ken! Die koninkryk van God is nóú en nog nie. Dis reeds en dis aan’t kom. “Want nou
24 minutes ago5 min read



.png)


